Uit het oog, maar niet uit het hart verliezen

fves_IMG_1479_re2013_lr[1]
Het vertrek van een collega

Recentelijk vroeg een collega even tijd van me. Dat gebeurt niet zo vaak. Iedereen kan binnen stappen. Mits ik uiteraard al op kantoor ben. Normaal gesproken zou er op zo’n moment een onbestemd gevoel bij me opkomen. Nu niet.

Hij vertelde me dat hij een andere baan had gevonden. Ik was even helemaal perplex en had dit niet zien aankomen. Dat zegt dus wat over mezelf. Zo’n besluit komt niet van het ene op de het andere moment. Althans, daar zou ik als persoon intens en lang over nadenken.

Het was dus een enorme verrassing en tevens is het voor Don bureau een groot gemis. Iedereen heeft een mooie rol binnen ons bedrijf met ieder zijn toegevoegde waarde. En los van het zakelijke gemis, is het ook een gemis van een waardevol persoon.

Ik ben me dan ook gaan afvragen, waarom heb ik, of enkele collega’s om hem heen, dit niet zien aankomen? Dit antwoord heb ik tot heden nog niet helemaal gevonden.

Op het moment dat dit bericht je bereikt, kan een onderneming, en ik als vertegenwoordiger ervan, in verschillende allergie situaties schieten.

Ik ben me gaan verplaatsen in mijn collega. Hoe zou hij willen dat ik reageer en past dat gedrag dan ook bij mij?

Als je je verplaatst in de persoon die ons verlaat, dan zou hij het liefst met plezier terug willen kijken naar ons als bedrijf en naar ons als collega’s. Vanuit dat perspectief moet het bedrijf, en Don in het bijzonder, open staan voor zijn keuze en hem met alle waardering laten vertrekken.

Ik zou ook met een negatieve reactie kunnen reageren. Mijn ego is immers geraakt. Het gevolg daarvan is dat andere collega’s naar zichzelf gaan kijken van de volgende filosofie: “Oh, Don reageert heel boos dus ik ga me ook maar een beetje verstoppen!!”

Gelukkig was mijn primaire reactie niet gestoeld op een geschaad ego. Mijn reactie was gelukkig meer in de vorm: erg jammer voor ons, als jij denkt gelukkiger te worden bij een ander bedrijf dan is dat altijd jouw keuze. Nogmaals jammer maar je weet, je mag altijd terugkomen.

Tijdens het afscheid, waar alle DONNERS aanwezig waren, zijn er respectvolle en uit het hart vloeiende woorden door beiden gesproken. Door deze primaire reactie, groeien we als andere collega’s dichter naar elkaar toe en zal het vertrouwen in elkaar toenemen.

Wat kan u als lezer hieruit halen? Vanuit positiviteit blijven denken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>